تبیین دیپلماسی ورزشی با استفاده از الگوی پارادایمی: مطالعه ای کیفی

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استادیار گروه مدیریت ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران

2 دانشیار گروه مدیریت ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران

3 استاد علوم سیاسی، دانشکده روابط بین الملل وزارت امور خارجه، تهران، ایران

4 دانشیار گروه مدیریت ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

چکیده

دیپلماسی ورزش پدیده جدیدی است که به دنبال افزایش تعامل برای بازکردن افق‌ها و دیدگاه‌های جدید و کمک به درک فرهنگ بین مردم جهان است. در این پژوهش که از نوع مطالعات کیفی و با رویکرد گرندد تئوری انجام شده است به تبیین جوانب مختلف پدیده دیپلماسی ورزشی پرداخته شد. جامعه پژوهش شامل صاحب‌نظران و مدیران این حوزه در تئوری و عمل بود که در بین آن‌ها نمونه پژوهش به شکل هدفمند و غیرتصادفی و در برخی موارد گلوله برفی انتخاب شدند. پس از مطالعه مبانی نظری، 18 مصاحبه عمیق، همزمان تحلیل و کدگذاری شدند. نتایج کدگذاری باز، محوری و انتخابی حاکی از شناسایی 165کد باز ،14مقوله و 60 مفهوم بود. مقوله‌ها بر اساس الگوی پارادایمی استراس و کوربین در محور‌های شرایط علی، شرایط زمینه‌ای، شرایط مداخله‌گر، راهبرد‌های کنش و واکنش و پیامد‌ها قرار گرفتند. نتایج پژوهش حاکی از آن است که برنامه‌محوری و شناخت دیپلماسی ورزشی پیامد‌های عمده ای در توسعه جامعه شناسی سیاسی، سیاست خارجی و توسعه ورزش‌ کشور‌ها در ابعاد مختلف در بر خواهد داشت.

کلیدواژه‌ها


1. Allison, L.)1993( ."The Changing Politics of Sport". Manchester: Manchester University Press, P ix- 232.

2. Aman, M.S. (2005). "Leisure policy in New Zealand and Malaysia: a comparative study of developments in sport and physical recreation." Unpublished Ph.D. Thesis. Lincoln University, Canterbury, New Zealand. https://researcharchive.lincoln.ac.nz/handle/10182/1768?show=full

3. Anastasovski, I,.Stojanoska,T,. Qazimi,A.(2013). "Sport as substitute for diplomatic activites", PESH, 2( 1),p79-82.

4. Andreff, W. (2000), "Sport and economic development" ,Play the Game,p12-16.

5. Bainvel S. (2005). "Sport and Politics: A study of the relationship between International Politics and Football".  Linkopings University,p1-84.

6. Bazargan, Abbas (2010). "An Introduction to Qualitative and Mixed Methods: Common Approaches to Behavioral Sciences". Tehran, Publication of Didar, Second Edition, p. 93.(In Persian)

7. Bergsgard, N. A., Houlihan, B., Mangset, P., N_dland, S. I., Rommetvedt,H. (2007). "Sport Policy: A comparative analysis of stability and change". Oxford:Butterworth-Heinemann. https://www.elsevier.com/books/sport-policy/asle-bergsgard/978-0-7506-8364-7

8. Bravo,G ,.Silva,J. (2014)." Sport policy in Chile, International Journalof Sport Policy and Politics", 6(1),p 129-142.

9. Deos, A. (2014). "Sport and relational public diplomacy: thecase of New Zealand and Rugby World Cup 2011", Sport in Society, 17(9),p 1170-1186.

10. Eltiami nia, Reza., Mohammadi Azizabadi, Mehdi (2015). "The Subordinate and Accelerating Role of Sport in Providing Peace Between Governments", Quarterly Journal of International Policy Studies, 22, pp. 149-179.(In Persian)

11. European Commission (1999)."Doping in Sport: Sports Economics and Statistics". https://isis.vse.cz/auth/lide/clovek.pl?id=1079

12. Fazeli, Habibollah (2012). "Sports and identity politics". Political science journal, 7 (2), pp. 174-151.(In Persian)

13. Freeth B. (2003). "Sport and politics and injustice. In Justice for Agriculture New York", (JAG) Open Letter Forum, 20. http://archive.kubatana.net/html/archive/opin/030126bf.asp?sector=ARTCUL.

14. Giulianotti, R, Robertson. ,R.(2009). "Globalization and sport", Blackwell Publishing, ISBN: 978-1-4051-6269-2. http://yaleglobal.yale.edu/about/sport.jsp

15. Goldberg, J.(2000). "Sporting Diplomacy: Boosting the Size of the Diplomatic Corps". the Washington quarterly, 23(4), p 63–70.

16. Hadian, N., Ahadi, M. (2009). “Conceptual Position of Public Diplomacy”, Foreign Relations Journal, 1 (3), pp. 85-119.

17. Hill, C. R. (1996). “Olympic Politics: Athens to Atlanta 1896 –1996”, 2nd ed, Manchester: Manchester University Press,pp1-304.

18. Houlihan, B,.Zheng, J. (2014). "Small states: sport and politics at the margin", International Journal of Sport Policy and Politics.p1-17.

19. Houlihan, B., Bloyce, D., Smith, A. (2009). "Developing the research agenda insport policy". International Journal of Sport Policy, 1(1), p1–12.

20. Hoye, R,. Nicholson, M,.Houlihan, B.(2009)." Sport and Policy:Issues andAnalysis", Published by Elsevier Ltd, All rights reserved. http://www.tandfebooks.com/isbn/9780080942605

21. Kessler, D.(2009)."The Citizens’ Affair: Sports and Tourism inPost-1998 United States-Iran Relations",Stanford Journal of International Relations,  XI(1), p38-49.

22. Khani, Mohammad Hassan (2005). "Cultural Diplomacy and Its Position in Foreign Policy of Countries", Journal of Political Science, 2, pp. 135-148.(In Persian)

23. Li, Y.W.(2013): "Public Diplomacy Strategies of the 2008 Beijing Olympics and the 2012 London Olympics: A Comparative Study", The International Journal of the History of Sport,p1-13.

24. Lormmo, Roger,. Toder, Adrian (2012). "Sports and International Relations", translated by: Seyyed Nasrollah Sajjadi, Tehran: Haftami Publications, p. 6.(In Persian)

25. Malakutian, Mostafa (2009). "Sport and Politics, Political Quarterly", Faculty of Law, Science and Political Sciences, 39 (2), p. 316-301.(In Persian)

26. Merkel U. (2008). "The Politics of Sport Diplomacy andReunification in Divided Korea". International Review for the Sociology of Sport, 43,p289.

27. Murray, Stuart. (2012). "The Two Halves of Sports-Diplomacy", Diplomacy & Statecraft 23 (3), p576–592.

28. Murray,S. (2013). "Sports diplomacy in the Australian context: A case study of the Department of Foreign Affairs and Trade",Sports Law eJournal,, : ISSN 1836-1129. http://epublications.bond.edu.au/slej/18.

29. Pigman,A.(2014)."International Sport and Diplomacy's PublicDimension: Governments, Sporting Federations and the Global Audience", Diplomacy & Statecraft,25(1),pp 94-114.

30. Qavam, S, A. (1388). "Principles of Foreign Policy and International Policy". Tehran: Samt, p. 153.(In Persian)

31. Rooney, P. (2012) ". Sport for Development and Peace: the case of NorthernIreland", Master of Arts – Environment, Society and Development, p 1-69. http://www.football4peace.eu/Downloads/Publications.

32. Şahin MY, Yenel F, Colakoğlu T.( 2010)."Sport and nationalism interaction: sports’ place and importance creating national identity". International Journal ofHuman Sciences, 7(12), p44-63.

33. Sajadpour, S. M. K,. Vahidi, M. (2011). "Modern Public Diplomacy: Conceptual and Operative Frameworks", Journal of Policy, 41 (4), pp. 77-95.(In Persian)

34. Strauss, A.L., Corbin, J.M. (2006). "Principles of Qualitative Research Method: Basic Theory, Procedures and Practices", translated by Rahmatollah Rahmatpour, Tehran: Research Institute for Human Sciences and Cultural Studies, p. 85.( In Persian)

35. Sugden, J., Bairner, A. (1993). “Sport, Sectarianism and Society in a Divided Ireland”,Leicester University Press, ,pp1-160.

36. Yamamoto,M.Y. (2012). "Development of the sporting nation: sport as a strategic area of national policy in Japan", International Journal of Sport Policy and Politics, 4(2),p277-296.

37. Yazdan Fam, Mahmoud (2014). "Public Diplomacy of the Islamic Republic of Iran". Tehran, Institute for Strategic Studies, p. 41.(In Persian)

38. Zarif, Mohammad Javad,. Sajadpour, Seyed Mohammad Kazem (2012). "Multilateral Diplomacy, Conceptual and Functional Dynamics of Regional and International Organizations", Tehran, Department of Foreign Affairs, Faculty of International Relations, p. 10.(In Persian)