دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهران نشریه مدیریت ورزشی 2008-9341 4 15 2013 02 19 The Relationship between Participation Motivation, Psychological Empowerment and Affective Commitment in Employees of Iran Physical Education Organization رابطة بین انگیزش مشارکت، توانمندسازی روانشناختی و تعهد عاطفی کارکنان سازمان تربیت بدنی 69 85 29832 10.22059/jsm.2013.29832 FA علیرضا امیدی .استادیار دانشگاه شهر کرد سمیه صفری دکتری مدیریت ورزشی دانشگاه تربیت معلم محمدرضا مرادی استادیار دانشگاه شهرکرد Journal Article 1970 01 01 The aim of this study was to survey the relationship between participation motivation, psychological empowerment and affective commitment in Iran Physical Education Organization employees. The statistical population consisted of 380 experts and managers of Iran Physical Education Organization. With Krejcie and Morgan’s table, statistical sample (n=225) was selected. Spritzer’s standardized psychological empowerment questionnaire, Meyer and Allen’s standardized affective commitment questionnaire and Yang’s participation motivation questionnaire (CMQ) were used. Descriptive and path analytic methods were used to analyze data. The results showed that participation motivation had a significant positive direct (0.16) and indirect (0.15) effect on affective commitment. Also, psychological empowerment had a significant direct effect on affective commitment (0.26). Therefore, a high section of variance of psychological empowerment (0.26) and affective commitment (0.52) is a result of employees’ participation motivation. It can be generally stated that to create affective commitment in employees, it is essential for Physical Education Organization managers to improve this dimension through a motivated participation atmosphere, appropriate strategies of empowerment and direct involvement in these affairs. هدف این پژوهش بررسی رابطة بین انگیزش مشارکت، توانمندسازی روانشناختی و تعهد عاطفی کارکنان سازمان تربیت بدنی است. جامعة آماری تحقیق را 380 نفر از کارشناسان و مدیران ستادی سازمان تربیت بدنی ایران تشکیل می‌دهد که براساس جدول کرجیس و مورگان ، 225 نفر به‌عنوان نمونة آماری انتخاب شدند. داده‌های تحقیق از طریق پرسشنامه‌های انگیزش مشارکت یانگ (2005)، توانمندسازی روانشناختی اسپریتزر (1994) و تعهد عاطفی میر و آلن (1997) با تجدیدنظر دوباره توسط استادان و متخصصان در این زمینه استفاده شد. تجزیه‌وتحلیل یافته‌ها با استفاده از روش‌های آمار توصیفی و روش تحلیل مسیر نشان داد که انگیزش مشارکت اثر مستقیم (16/0) و غیرمستقیم (15/0) مثبت و معناداری بر تعهد عاطفی دارد. به‌علاوه، توانمندسازی روانشناختی بر تعهد عاطفی اثر مستقیم و معناداری دارد (26/0). در نتیجه بخش زیادی از واریانس توانمندسازی روانشناختی (26/0) و تعهد عاطفی کارکنان (52/0) ناشی از انگیزش مشارکت کارکنان است. به‌طور کلی می‌توان گفت برای ایجاد تعهد عاطفی کارکنان نیاز است که مدیران سازمان تربیت بدنی با ایجاد فضای همکاری و مشارکت انگیزاننده و طرح شیوه‌های مناسب توانمندسازی کارکنان و درگیری مستقیم خود در این امور، تعهد عاطفی کارکنان را بهبود بخشند. https://jsm.ut.ac.ir/article_29832_703940ec859b696c910715136d504da9.pdf